Zinzendorf

Op 22 september 2014 valt in een boekwinkel in Berkeley mijn oog op The H.D. Book van Robert Duncan. Het is een indrukwekkende pil, samengesteld uit de nalatenschap van de overleden dichter. Lang had het boek een verloren status: The H.D. Book, de verzameling notities, spaarzaam uitgegeven, gelezen onder vrienden en bewonderaars, rond het werk en de persoon van H.D. oftewel Hilda Doolittle bleef ongebundeld. Het werk is nu uitgegeven, en is de neerslag van een dichter die een andere dichter leest, het getuigenis van een tijd waarin poëzie haar aura weliswaar kwijt was geraakt maar nog niet volledig was ingebed in de consumptie. Dat je anders kunt leven is hier nog geen lachwekkende slogan, maar een heel voelbare mogelijkheid. Allen Ginsberg moest zijn soetra’s nog schrijven.

In de inleiding wordt verteld dat beide dichters zich aangetrokken voelden tot het occulte, hoe ze zich voedden met verborgen of verloren gewaande kennis. De privé-cult van hun dichterschap had politieke implicaties, maar niet op een normatieve manier: het werd geregeerd door het besef van een innerlijke wet, waar de maatschappij met haar verveling en lelijkheid niet bij kon. Ze waren vertrouwd met onorthodoxe religieuze praktijken; Duncan kende de theosofie, H.D. was in haar jeugd lid geweest van de kerk van Graaf von Zinzendorf.

Zinzendorf! Zoals bekend verwees Kees Ouwens later in zijn leven naar zijn geboortedorp Zeist als Zinzendorp. Naar schijnt ontleende Ouwens deze naam aan de Nederlandse anarchist Arthur Lehning, maar in Zeist, waar Zinzendorf veel aanhang kreeg, zijn ook een straat en een school naar hem vernoemd. Zinzendorfs opvattingen over gemeenschap – mystiek, utopisch – hielden in dat het traditionele gezinspatroon doorbroken werd, zodat mensen van verschillend geslacht en uiteenlopende leeftijd en huwelijkse staat met elkaar samen zouden leven.

Op 25 september 2014 lever ik aan een vreemde keukentafel de laatste correcties aan voor het essay over Kees Ouwens dat in de volgende nY zal verschijnen; ik doe niets met de nieuwe informatie.

De serendipiteit van mijn ontmoeting met Robert Duncan, H.D. en Zinzendorf leidt wel tot een plechtig besluit, want ik denk terug aan de opmerking van Samuel en Johan dat het materiaal van mijn Ouwensessay zich goed leent voor een verdere uitwerking, wellicht in de vorm van een proefschrift. Maar bladerend in The H.D. Book verdampen alle vaste vormen. Het boek Ouwens is een bij voorbaat verloren boek.

Op 30 oktober 2014 publiceert Caglar Koseoglu, die ik op 26, 27 en 28 september in L.A. opzoek, zijn krachtige Mustafareeks in nY.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s