Zelfverzilvering

nY heeft mijn essay over Kees Ouwens op haar website gepubliceerd:

Het was nooit echt moeilijk om Kees Ouwens te waarderen, maar me met hem verbinden deed ik pas echt toen ik hem als mijn tijdgenoot zag, als een versie van mijzelf. Daarmee bedoel ik niets universeels – eerder het tegenovergestelde. Ik had in korte tijd achter elkaar Klem en Arcadia gelezen, later ook Droom. Toen wist ik eigenlijk al genoeg. Maar wat wist ik?

Het was nog maar 2011. Ik was net onder invloed geraakt van mijn zelfverzilvering, en in de lauwe betrekkingen die ik met de maatschappij onderhield was langzaam iets gaan broeien, schuren, veranderen. Mijn ontdekking van Ouwens viel samen met dit moment. Zijn verwrongen taal en syntaxis, waarin staatsinrichting, de uitstalling van het eigen lichaam en een alomtegenwoordige marktbureaucratie met elkaar overhoop lagen, zijn gebroken lyriek waarin nieuwe gestalten van een grimmige tijd worden opgeroepen: het trof me ineens als vreemd eigentijds, en verstrekkend in de band die een en ander uitdrukte met zijn tijd en zijn gemeenschap.

Ik geloof dat het ons beiden veranderd heeft. Was hij wel de dichter die ik dacht dat hij was; een hermeticus dus, een solipsist en een estheet? Deze Ouwens dacht hardop na over waar hij vandaan komt, waar wij vandaan komen. Over waar ik vandaan kom.

*

Het werk van Martijn Teerlinck moet zowel letterlijk worden gelezen als in alle betekenissen, net als het werk van Ouwens, Rimbaud, Vaandrager etc.

*

Wie was ik
voor mijn herontwikkeling, toen ik op een dag
die niet de dag van de arbeid was
op het verkeerde platform van trein wisselde;
om mij heen lagen atmosferische parkeerterreinen
eenzame stukken steen
broos en weids
ik raakte in een postindustriële paniek
waar is de uitgang
op een vlakte
ik ben niet bijzonder
ik ben inwisselbaar
en de dienstensector bestaat echt
niet veel later ben ik de andere pool
van de vervreemding
verdamping ontketent
onstoffelijke stoffen
verborgen kosten
verhandeld met landen
die we kapotmaken
met creativiteit
nu mag ik mezelf plunderen
mezelf suffeesten
want het leven is een contradictie
die voluit moet worden geleefd
en je bent dood
voor je antagonisten die leven
in instituties diep in je
ja ruïnes

Een gedicht uit Verbanden en buigzaamheid, komend jaar te verschijnen bij Stanza.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s