Ik verveel me nog steeds

Op de koffie bij Jan-Willem, die een straat verderop woont en schrijft over het pleintje waar zijn huis aan ligt. We praten over het rijzende tij van gentrificatie, de roman als burgerlijke investering, jezelf als kolonist zien, onze blanke politieke verwarring dus. Lisanne gaat naar yoga in Oakland tijdens BlackLivesMatter en weet het ook niet. De lulligheid is groot. ‘Het stadsdeel zegt eigenlijk rotten jullie maar op, we zetten er wel goede mensen in’, zegt Jan-Willem. Mensen die literatuur schrijven of weten hoe ze coquilles moeten bereiden. Alles wordt leefbaarder om mij heen, behalve in mijn gedichten, waarin de ruimtes steeds krapper worden – mijn bed, een tafel in een café – en toch zo veel mogelijk informatie met mij moet samenhokken. Ik wil geen goede burger zijn. ‘Geen brug. Amsterdam Noord = geen Berlijn. Ik verveel me nog steeds’, staat er aan het einde van de Distelweg op een muur gekalkt. Het recht op verveling. Authentieke expressie van een radicaal denken over Amsterdam-Noord. Dan hebben we het over schrijfopleidingen, de integratie van literatuur in de amusementsindustrie, die niets nieuws is. Maar waarom schrijven al die mensen? Schrijven is misschien domweg een figuur voor iets anders (lifestyle, het overbrengen van informatie, therapie), en is het probleem de huidige ondenkbaarheid van literatuur als oppositioneel fenomeen, door de versmelting van het artistieke en neoliberale ego. De creativity bubble. Ooit moet die barsten, en dan vloeien er domme tranen, idiote hoeveelheden shit de wereld in. Hoe zou ik die schrijflessen geven? Beginnen bij de macht die over het subject wordt uitgeoefend.

Advertenties

One comment

  1. ‘Before I tell you what I found – let me mention what
    my friends were up against

    First: other poets

    the ones who’ve always said it’s arrogant to have a politics

    the ones who worry that we’re going to spoil the last untainted thing

    Then: the police – bearing down on them on campus
    – later massed against them in the squares

    Finally capital – unconcerned with poetry – at least as l
    ong as poetry never became a metaphor for fighting back –’

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s