Decreatie

De Franse filosofe en mystica Simone Weil, afkomstig uit een rijke Joodse familie, hongerde zichzelf uit in Zuid-Frankrijk om te voelen wat de arbeidersklasse voelde, ik heb me er helemaal volgepropt. In Antibes koop ik bij Masséna haar verzameling spirituele aforismen La Pesanteur et la Grâce (Zwaartekracht en genade) omdat ik wil weten wat decreatie is. Decreatie is geen destructie, maar een actief verlangen naar het niets, in plaats van naar zijn Ersatzproducten, die dagelijks via een pop-cultureel-artistiek-biopolitiek-industrieel complex aan ons worden doorgegeven, straight to our guts. Chris Kraus schrijft over Simone Weil, decreatie, anorexia en de kunstenaar Paul Thek in haar roman Aliens & Anorexia, het meest wilde boek uit de officieuze trilogie die, met I Love Dick en Torpor, haar intellectuele biografie uitmaakt. ‘Paul Thek, who was ambivalently homosexual, was arguing for a state of decreation, a plateau at which a person might, with all their will and consciousness, become a thing.’ Ik denk de laatste tijd veel na over mijn maatschappelijke dood, uit de grenzen van mijn subjectiviteit breken, en de versplintering van wat ik dacht te zijn (‘politiek dichter’, academicus). Manier om de ondode resten ervan uit te wringen, de formules van een versteend neoliberalisme aan zichzelf terug te voeden.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s