Politiek en rommel

v4 VVoor DeReactor schreef ik over Het plein. Lokaal dagboek van mijn buurtgenoot Jan-Willem Anker, vader, geliefde, burger én schrijver, die in dit boek zijn confrontatie met de overlastgevende jeugd op het pleintje waar hij aan woont in Amsterdam-Noord beschrijft. Een boek dat veel meer doet, en veel rijker is, dan de schelle flaptekst – hoe overleef ik een achterstandswijk! – doet vermoeden. Dit boek rekent nu juist af met de conservatieve clichés die op dit moment zo bon ton zijn, en stelt de vraag wat het nu eigenlijk betekent om samen te leven, een ruimte te delen, en welke vormen van handelen we kunnen redden uit de klauwen van de de staat die ons het liefste alles zelf laat doen. Die vraag is geen abstractie in een buurt die tussen gentrificatie en verrommeling zwenkt maar een geleefde realiteit.

Institutionele vormen van politiek handelen worden op scepsis onthaald, maar in het gezamenlijk werken aan het verbeteren van je leefomgeving, buiten de opgelegde do it yourself van de krimpende stadsdeelbegroting, schuilt uiteindelijk ook iets hoopgevends. Dat is een triomf, maar wel een steile. Wie het heft in eigen handen neemt voldoet immers perfect aan het beeld van de burger die het voortaan zelf maar moet uitzoeken – en dat graag doet, voor de gemeenschap. Zelforganisatie is neoliberaal geworden. Ik ben geneigd die verwarring, en het risico erop, als het eigenlijke thema van dit boek op te vatten.

Hoe Anker die verwarring volgens mij vormgeeft lees je op De Reactor.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s