Onder normale omstandigheden, het archief

Onder normale omstandigheden is uit. Mijn nieuwe bundel, na twee chapbooks bij Uitgeverij Stanza die me nog steeds erg dierbaar zijn. In veel opzichten is het boek mijn archief van 2014 en de eerste helft van 2015. Ook materieel, hoop ik. Het is een brokkelig boek, samengesteld uit flarden van mijn dag. Vormloos, maar tegelijkertijd is die vormloosheid de vorm die ik moet geven. Het is de vorm die handelen en schrijven aannemen als je niets kunt opbouwen, als continuïteit en duurzaamheid door het gebeuk van alledag zijn uitgeput. Verwarring is geen privézaak. Ik heb een politiek boek willen maken. Maar ik kom er via het intieme, de douche, mijn woonkamer, bureau en bed, het schuim van het bier op cafétafels. Geen academische deconstructie van privé versus publiek maar een claim: hier, dit, wij, het is al politiek.

Ook dit is geen poëticale reflectie, maar de dagtekening. Ik ga nu verder. Eerst nog wat banaliteiten, terwijl ik op en neer spring op het slappe koord van schaamte en trots. Met Lisanne maakte ik een trailer voor het boek, want tegenwoordig tel je zonder bewegende beelden niet meer mee (al schijnt ook alweer achterhaald te zijn). Die is natuurlijk een doodernstige knipoog naar de eerste film ooit, geluidsloos, gemaakt door de gebroeders Lumière, en de marxistische interpretatie daarvan door filmmaker Harun Farocki. De gebroeders maakten hem om te illustreren dat je beelden achter elkaar kon zetten om beweging te laten zien. Waar komt het rusteloze, opgejaagde, schoksgewijze bewegen van de arbeiders, tussen wandelen en rennen, vandaan, vraag Harun Farocki zich af. Het is alsof ze al te veel tijd verloren hebben, zegt hij. Tijd is gekoloniseerd, opgeknipt en stukje bij beetje aan ons teruggevoed in de vorm van vrijheid. Maar we lijken de betekenis van dat woord te zijn vergeten. Farocki is een van mijn helden, net als Kraus, Pasolini, Gorter en al die anderen die dit punt al eerder en eloquenter hebben gemaakt, net als mijn vrienden, denkers en geliefden, Lisanne, Maarten, Michel, Marwin, Piet, Joost, Samuel, Matthijs, Simone, Evi, Ton, Joost, Hannah, Marc, vooruit, jij ook.

En alle anderen. Jullie zijn engelen, zingend in de deuntjes die nog bestaan, nu de geschiedenis bijna is afgelopen. Ik hoop jullie op 25 januari allemaal te zien, wanneer wij, uit onze verstening gehakt, getransformeerd voor elkaar zullen staan om elkaar aan te raken. Goedenacht.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s