De genres van David Buuck (1)

Breken met genres of iets nieuws uitvinden, een ritme waar je in verder kunt? Ik denk vaak dat mijn werk daartussen schommelt.

De afgelopen maanden heb ik veel rondgelopen met het vorig jaar verschenen Site / Cite / City, een verzameling ‘prozawerken’ uit de periode 1999-2015 van de in Oakland wonende dichter David Buuck. Het boek zit vol genres. ‘Here, in a breach outside of genre, a collective struggle to close the epic gap’, lees ik in ‘The treatment, a novelization’ – twee genres. De teksten zijn te lezen als narratieve experimenten, als experimenten in narrativiteit. Buuck volgt daarbij een techniek die Bruce Boone ooit ‘tekst-metatekst’ heeft genoemd, waarbij ‘het verhaal’ wordt onderbroken door de analyse ervan vanuit het standpunt van de toekomst, zijn mogelijke vervolg. Hier: het verdwenen epos heeft een gat achtergelaten, dat door een collectieve strijd zou kunnen worden overbrugd.

Welke genres kunnen onze collectieve ervaringen, zo we die al hebben, betekenis geven? Dat is een van de vragen die Buuck stelt in dit boek. Een vraag ook die Caglar en ik laatst nog, gebogen boven een paar glazen bier in Rotterdam, opwierpen en in de lucht lieten hangen. Dat was nog voor Trump. Eerste zin van het boek: ‘Pamphlets fall from the sky, full of narrative theories.’ Het moet die kant op, het kan die kant op. Het boek doet vervolgens wat het zegt, en stort informatie over ons uit die het op verschillende manieren verpakt. Een hele afdeling beslaat rapporten over de inhoud van rapporten. Niet één narratief, maar het vermenigvuldigen ervan. De genres beginnen aan te tellen.

Volgens Lauren Berlant schetst een genre een narratieve horizon, schept het een bepaalde affectieve verwachting. Een herkenningspunt. Het is de afwezigheid van genres – en niet van affecten, zoals Frederic Jameson heeft beweerd – die ons heden kenmerkt, stelt Berlant, deze long durée van het versteende neoliberalisme. We kunnen beter zeggen dat er weliswaar nog genres zijn, maar dat ze niet meer voldoen, de verwachtingen die ze beloven niet meer kunnen waarmaken. Als we ze dan toch blijven volgen, ontstaat volgens Berlant een situatie die zowel optimistisch is als wreed, omdat het precies het verlangen naar een vaste relatie, stabiel werk, het goede leven, is die de vervulling ervan in de weg staat. In plaats van vooruitgang is er alleen nog voortgang, het ene ding na het andere ding. ‘Here’s the information, go fuck yourself.’ (Kathy Acker, duikt op als motto). Hoe dan wel een toekomst mogelijk te maken?

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s