De internationale canon van de poëzie?

Afgelopen woensdag ging ik, op uitnodiging van Poetry International, samen met Simone Atangana Bekono, Tom Vandevoorde en Babs Gons op zoek naar een mogelijke internationale canon van de poëzie. De lezing die ik hield heb ik bewerkt tot een nieuwe brief voor RektoVerso. Ik spreek de canon aan, maar aarzel hardop of ik hem wel vinden. Om niet alleen te blijven hangen in een ontmanteling van de canon zoals we die kennen ga ik met de Brusselse filosoof Isabelle Stengers en de Mexicaanse antidichter Heriberto Yépez (wiens naam doorgehaald geschreven wordt) op zoek naar andere manieren om na te denken over de experimentele poëzie van de toekomst, de plek en het collectief eigenaarschap van literaire tradities, en het ‘transnationale’ als alternatief voor globalistische, universele opvattingen van wat gedeeld is.

‘Wat bedoelen we als we het over een canon van de internationale poëzie hebben? Het is geen nieuws dat de canon vol uitsluitingsmechanismen zit. Een canon ontstond van oudsher vanuit de behoefte aan een nationale literatuur, aan afbakening van wat wel en wat niet tot de gemeenschap behoort. Een bonte multipliciteit van verhalen en stemmen wordt gereduceerd tot een norm waaraan iedereen moet voldoen die gelezen en herinnerd wil worden.’

Lees verder op de website van RektoVerso.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s