002 Paolo Giordano – De hemel verslinden

In het kort: dit is niet zulke goede literatuur.

Wat langer: de stijl is vlak en zowat alle thema’s die langskomen (klimaatactivisme, klasseverschillen, de Noord-Zuid tegenstelling in Italië, religie, familiebanden…) blijven aan oppervlakte. Giordano zeilt erbij langs, doet er niets mee. De hoofdpersoon, de burgerlijke Teresa uit Turijn brengt haar zomers door op het Zuid-Italiaanse platteland en wordt verliefd op de charismatische Bern, die geadopteerd is door de religieuze, eigenzinnige boer Cesare, die zich ontfermt over jongens als hij, zonder familie, zonder wortels. Hij is deel van een drietal, die geen bloedband hebben, maar toch bloedbroeders zijn. De zomerliefde duurt voort tot ver in de dertig en Teresa’s leven is dan volkomen verstrengeld geraakt met dat van Bern en zijn broers. Ze is vervreemd geraakt van haar verzorgde leventje, geeft haar studie op, haar familiebanden en leeft in een soort commune met Bern, zijn broers en nog een ander stel. Maar dit valt uit een en iedereen raakt verwijderd van elkaar. Het is allemaal niet bestemd voor de eeuwigheid. We get it. Meer lijkt het boek ook niet te willen zeggen. Teresa hangt apathish boven haar leven, en haar ervaringen zouden tot krachtige, wringende zelfreflecties, bijvoorbeeld over haar fetisjering van de onderklasse. Het boek zou kunnen snijden in de verdeelde geschiedenis van Italië en haar politieke erfenis. Maar we moeten ernaar gissen. En dan is er nog het anthropoceen. Als dat woord dan valt, is het vooral plichtmatig. De kracht van de term is dat het voorgrond en achtergrond compliceert: er is geen natuur aarde waartegen zich het menselijke handelen afspeelt, de aarde zelf dringt zich op. Maar dit boek is 450 pagina’s lang voorgrond en nog eens voorgrond, de rest is decor. Personages die de hemel willen verslinden, die te idealistisch zijn, worden verzwolgen door de aarde. Is dat wat het boek wil zeggen, misschien? Ik vind het niet genoeg. De zinnen zijn bedekt met een dikke, verstikkende laag melancholie, en alles wat de personages doen is gestiek: grote gebaren. Ik voel het niet. Bern is een baron in een boom zonder wortels, en dat blijft zo.




Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s