Twee geschiedenissen

Over de laatste, onvoltooid gebleven roman van Frans Kellendonk (1951-1990)

kerwin-duinmeijer-9b75cb57-6075-4581-9642-8cea40f08e4-resize-750

Afgelopen week was het 35 jaar geleden dat de Antilliaanse jongen Kerwin Duinmeijer werd vermoord door een skinhead. Het racistische karakter van de moord werd betwist, ook door de Frans Kellendonk, die er zijn onvoltooid gebleven roman Leewendalers aan wilde wijden. Wat zegt deze weigerachtigheid over zijn werk, en over onze omgang met (literatuur)geschiedenis? Voor een nY-nummer over oerscènes in de Nederlandstalige literatuur dook ik in het spaarzame materiaal dat beschikbaar is en probeer ik een antwoord te vinden op deze vragen.

 

 

 

Dag van de Arbeid

wie was ik
voor mijn herontwikkeling
toen ik op een dag
die niet de dag van de arbeid was
op het verkeerde platform van trein wisselde?
om mij heen
lagen atmosferische parkeerterreinen
eenzame stukken steen
broos en weids
en ik raakte in een postindustriële paniek
waar is de uitgang
op een vlakte
ik ben niet bijzonder
ik ben inwisselbaar
en de dienstensector bestaat echt
niet veel later word ik de andere pool
van de vervreemding
en de verdamping
die onstoffelijke stoffen
ontketent
verborgen kosten
verhandeld met landen
die we kapotmaken
met onze creativiteit
nu mag ik mezelf plunderen
mezelf suf feesten
want het leven is een contradictie
die voluit moet worden geleefd
en je bent dood
voor je antagonisten die leven
in instituties diep in je
ruïnes ja

Uit: Onder normale omstandigheden, Polis, 2016

Update: decided to add an English translation, because why not:

who was I
before my redevelopment
when one day
that wasn’t labor day
I changed trains on the wrong platform
surrounding me were ambient parking lots
lonely
swaths of stone
vast and brittle
and I was hit with postindustrial panic
where’
s the exit
on a plain
I am not special
I am exchangeable
and the service industry
is real
soon I became the other pole
of alienation
and dissolution unleashes
immaterial materials
hidden costs
traded with
nations
we crush
with
our creativity
I can loot myself now
party myself to death
because life is a contradiction
that
must be fully lived
and you’re dead
in the face of your antagonists who live
in institutions deep inside you
ruins yes

De internationale canon van de poëzie?

Afgelopen woensdag ging ik, op uitnodiging van Poetry International, samen met Simone Atangana Bekono, Tom Vandevoorde en Babs Gons op zoek naar een mogelijke internationale canon van de poëzie. De lezing die ik hield heb ik bewerkt tot een nieuwe brief voor RektoVerso. Ik spreek de canon aan, maar aarzel hardop of ik hem wel vinden. Om niet alleen te blijven hangen in een ontmanteling van de canon zoals we die kennen ga ik met de Brusselse filosoof Isabelle Stengers en de Mexicaanse antidichter Heriberto Yépez (wiens naam doorgehaald geschreven wordt) op zoek naar andere manieren om na te denken over de experimentele poëzie van de toekomst, de plek en het collectief eigenaarschap van literaire tradities, en het ‘transnationale’ als alternatief voor globalistische, universele opvattingen van wat gedeeld is.

‘Wat bedoelen we als we het over een canon van de internationale poëzie hebben? Het is geen nieuws dat de canon vol uitsluitingsmechanismen zit. Een canon ontstond van oudsher vanuit de behoefte aan een nationale literatuur, aan afbakening van wat wel en wat niet tot de gemeenschap behoort. Een bonte multipliciteit van verhalen en stemmen wordt gereduceerd tot een norm waaraan iedereen moet voldoen die gelezen en herinnerd wil worden.’

Lees verder op de website van RektoVerso.

 

Optreden Offline Poetry Festival in Istanbul

Van 2 tot 7 april neem ik deel aan het Offline Poetry Festival in Istanbul. Tijdens een aantal workshops zullen gedichten van Mischa Andriessen, Marije Langelaar en Simone Atangana Bekono en mij vertaald worden naar het Turks. Van 5 tot 7 april dragen we ons werk op verschillende plekken in de stad voor.

Ik was in 2011 in Istanbul. Dat was voor de uitbraak van de protesten in Gezi Park, een gebeurtenis die beslissend was voor mijn eigen politieke denken. De revolutionaire golf die Turkije leek te overspoelen is inmiddels uitgerold, of beter gezegd, op gewelddadige wijze teruggerold. Wat rest is een nasleep. Ik ben benieuwd hoe de stad erbij ligt, of ik in staat zal zijn iets van de intensiteit en oriëntatie op te vangen van dat durende moment.

Met dank aan Gökcenur C. en Efe Duyan voor de uitnodiging.

Lezing en workshop in Münster

Op donderdag 18 januari was ik te gast op uitnodiging van de vakgroep Nederlands in Münster voor een vertaalworkshop en een voordracht. Door storm Friderike dreigde de bijeenkomst te moeten worden afgeblazen, maar een Mitfahrgelegenheit bracht me alsnog Van Essen, waar ik gestrand was, tot in Münster.

We hebben met een groep van zo’n tien studenten gezamenlijk twee gedichten uit Onder normale omstandigheden vertaald, die ’s avonds werden voorgedragen. Naast voordracht was er een interview, afgenomen door Nele Demedts, die waanzinnig goed was voorbereid.

Met dank aan Anna Eble en Nele Demedts van de vakgroep Nederlands voor de organisatie, de studenten voor hun vragen en het Expertisecentrum Literair Vertalen voor hun financiële bijdrage.

Een mooi verslag van de dag geschreven door Lisa Mensing vind je op het blog van de studie Nederlands in Münster.

Interview op De Correspondent met Lex Bohlmeijer

Voor De Correspondent interviewde Lex Bolhmeijer me over mijn werk. Aan de oevers van het IJ hadden we het over mijn grote liefde voor Herman Gorter, hoe we in verzet kunnen komen tegen de politiek die ons onzeker houdt en dat we daarvoor nog steeds het marxisme nodig hebben. En over dat ik niet avontuurlijk genoeg ben om te kraken. Beluister hier het hele gesprek hier terug.

Optredens de komende tijd

Een overzicht van optredens de komende tijd.

Op 30 april spreek ik in CASCO (Utrecht) een tekst uit die ik schreef op uitnodiging van Roel Griffioen over precariteit als brandstof voor de creatieve economie. Denk: een sitcom over Amsterdam-Noord, met een stel mensen die aan een keukentafel zitten te praten en wachten tot er iets gebeurt.

Meer precarity talk op 7 mei in CASCO, waar de presentatie plaatsvindt van het nummer van nY over Lauren Berlant dat ik samenstelde met Hans Demeyer. We kijken naar het concept ‘zijdelings handelen’ als een manier om te kijken naar politiek, zorg, seksualiteit, arbeid en schrijven. Met optredens van Frans-Willem Korsten, Peter van Lier en BUREN, een collectief bestaande uit Oshin Albrecht en Melissa Mabesoone.

Op 13 mei treed ik op in Galerie Schatjes met Obe Alkema, Çaglar Köseoglu, Nadia de Vries en Chi Oneiro. Dank aan Nadia de Vries voor de uitnodiging. Ik laat een nieuwe reeks gedichten debuteren.

Dan, 17 mei, geef ik samen met Els Moors, Tonnie Dieleman, Jan Klug, Tsead Bruinja en Lies van Gasse een optreden in De Kloveniersdoelen, Middelburg, in voorbereiding op ons ons programma op het Poesiefestival in Berlijn op 9 juni, onder de naam Songs, Grooves, Gedachte – Ein flämisch-niederländischer Abend. And then we take Berlin.

Amsterdam-Noord mag niet ontbreken. In de prachtige Boekhandel Over het Water in de Van der Pekstraat is op 19 mei een nieuwe editie van Verse Verzen, georganiseerd door Floor Buschenhenke, Thoms Möhlmann en Lot Douze.

Op 25 mei heb ik in Passa Porta een videoboodschap voor Chris Kraus. Kraus tourt trouwens die hele week door Nederland en België. Kijk bij Lebowski Publishers voor info.

Twee Amerikaanse dichters, Matvei Yankelevich en Peter Gizzi, zijn op 3 juni in Perdu. Ik modereer het gesprek.
En dus 9 juni: Berlijn, Haus der Kulturen Welt.

En tot slot lees ik op 12 juni tijdens een literaire brunch in de Stadsschouwburg in Den Haag waar het werk van Kees Ouwens centraal staat. Kees Ouwens is een van de grootste naoorlogse dichter van Nederland.

Dubbelinterview in Knack

Een aantal weken terug werd ik samen met Joost Vandecasteele geïnterviewd over mijn nieuwe boek. We werden in een doek gewikkeld en spraken over onder de douche staan in Amsterdam-Noord, politiek en kunst, crisis en de onvermijdelijke Dirk van Bastelaere. Lees hier het gehele interview.

Onder normale omstandigheden is verschenen!

Onder normale omstandigheden is uit. Mijn nieuwe bundel, na twee chapbooks bij Uitgeverij Stanza die me nog steeds erg dierbaar zijn. In veel opzichten is het boek mijn archief van 2014 en de eerste helft van 2015. Het is een brokkelig boek, samengesteld uit flarden van mijn dag. Vormloos, maar tegelijkertijd is die vormloosheid de vorm die ik moet geven. Het is de vorm die handelen en schrijven aannemen als je niets kunt opbouwen, als continuïteit en duurzaamheid door het gebeuk van alledag zijn uitgeput. Verwarring is geen privézaak. Ik heb een politiek boek willen maken. Maar ik kom er via het intieme, de douche, mijn woonkamer, bureau en bed, het schuim van het bier op cafétafels. Geen academische deconstructie van privé versus publiek maar een claim: hier, dit, wij, het is al politiek.

Ook dit is geen poëticale reflectie, maar de dagtekening. Ik ga nu verder. Eerst nog wat banaliteiten, terwijl ik op en neer spring op het slappe koord van schaamte en trots. Met Lisanne maakte ik een trailer voor het boek, want tegenwoordig tel je zonder bewegende beelden niet meer mee (al schijnt ook alweer achterhaald te zijn). Die is natuurlijk een doodernstige knipoog naar de eerste film ooit, geluidsloos, gemaakt door de gebroeders Lumière, en de marxistische interpretatie daarvan door filmmaker Harun Farocki. De gebroeders maakten hem om te illustreren dat je beelden achter elkaar kon zetten om beweging te laten zien. Waar komt het rusteloze, opgejaagde, schoksgewijze bewegen van de arbeiders, tussen wandelen en rennen, vandaan, vraag Harun Farocki zich af. Het is alsof ze al te veel tijd verloren hebben, zegt hij. Tijd is gekoloniseerd, opgeknipt en stukje bij beetje aan ons teruggevoed. Maar we lijken de betekenis van dat woord te zijn vergeten. Farocki is een van mijn helden, net als Kraus, Pasolini, Gorter en al die anderen die dit punt al eerder en beter hebben gemaakt, net als mijn vrienden, denkers en geliefden, Lisanne, Maarten, Michel, Marwin, Piet, Joost, Samuel, Matthijs, Simone, Evi, Ton, Joost, Hannah, Marc, vooruit, jij ook.

En alle anderen. Jullie zijn engelen, zingend in de deuntjes die nog bestaan, nu de geschiedenis bijna is afgelopen. Ik hoop jullie op 25 januari allemaal te zien, wanneer wij, uit onze verstening gehakt, getransformeerd voor elkaar zullen staan om elkaar aan te raken. Goedenacht.