Het midden

Marc Kregting noemt het stuk dat ik schreef over Het plein van Jan-Willem Anker voorbeeldig en beklijvend, maar kan me niet altijd volgen. In zijn prikkelende reactie stelt hij dat niet alleen de uitgeverij de framing ('Hoe overleef ik een achterstandswijk?') achterop het het boek georkestreerd heeft. De auteur zelf schaart zich, via zijn zelfrepresentatie [...]

Politiek en rommel

Voor DeReactor schreef ik over Het plein. Lokaal dagboek van mijn buurtgenoot Jan-Willem Anker, vader, geliefde, burger én schrijver, die in dit boek zijn confrontatie met de overlastgevende jeugd op het pleintje waar hij aan woont in Amsterdam-Noord beschrijft. Een boek dat veel meer doet, en veel rijker is, dan de schelle flaptekst - hoe [...]

We lopen allemaal gevaar

Pier Paolo Pasolini is in de Lage Landen in de eerste plaats bekend als cineast. Dat hij ook als dichter en essayist een kolossale figuur is, weten maar weinigen. Hoe visionair en onverschrokken zijn werk nog altijd is, daar kwam ik achter toen ik vorig jaar het in 2010 verschenen In Danger las, een keuze [...]

Over Frans Kellendonk (1)

Een paar maanden geleden sprak ik in Perdu een dichter en neerlandicus die zich wat nors en verbaasd uitliet over de populariteit van het brievenboek van Kellendonk, dat een maand tevoren was verschenen. Allemaal ruis, volgens hem, allemaal afleiding van het literaire werk. Een opvatting die ik niet deelde. Ik had uitgekeken naar de publicatie [...]

Picturesque ruins

Woensdag, in ABC, probeerde ik aan Joan Didion te denken maar dacht aan Dodie Bellamy. Joan Didion, Dodie Bellamy. Dodie en Didion. DD. Worlds wide apart. Didion: straightness, composure, disinterested interest. Dodie: queerness, abjectie, maximale emotionele betrokkenheid. Desintegratie en whiteness bij beiden. De een afkomstig uit de hogere klasse, de ander uit de lagere. Cruciale [...]

Tomaten

De Frans dichter Nathalie Quintane, van wie in het Nederlands de bundel Opmerkingen verscheen (Studio 3000) schrijft ook proza, als je het zo kunt noemen. In Frankrijk las ik van haar Tomates, een parapoëtische tekst, geschreven onder het gesternte van Auguste Blanqui en Tarnac, de Franse 'commune' bekend van de Negen van Tarnac, een volledig [...]